روز بیست و چهارم ذی الحجة الحرام بنابر اشهر روزیست که مباهله کرد رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) با نصارای نجران، و نازل شدن «آیه تطهیر» در شأن پیغمبر و اهل بیتش (علیهم السلام)، و نازل شدن آیه «إنّما وَلِیَّکُمُ اللّهُ» در شأن حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) که در حال رکوع انگشتر خود را به سائل دادند.
روزی مأمون به امام هشتم(علیه السلام) عرض کرد:به من خبر بده به بزرگترین فضیلتی که در قرآن برای امیرالمؤمنین(علیه السلام) ذکر شده چیست؟
حضرت فرمود: بزرگترین فضیلت جریان مباهله نصارای نجران است که خداوند متعال به پیغمبرش فرمود: کسی که گفتگو و محاجه می کند با تو دربارۀ قرآن بعد از آنکه خودت به حقّانیت قرآن پی برده ای پس بگو بیائید بچه هایمان را و بچه هاتان را و زنانمان را و زنانتان را و خودمان را و خودتان را جمع کنیم و تضرّع و نفرین کنیم به سوی خدا و لعنت را بر دروغگویان قرار بدهیم. (۲)
در شأن نزول این آیه آمده است که نصارای نجران،گروهی را فرستادند خدمت پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) که با پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) گفتگو کنند؛
پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) طبق فرمان الهی آنها را دعوت به مباهله نمود، آنها تا فردای آنروز مهلت خواستند، وقتی برگشتند اُسقف و کشیش شان به آنها گفت فردا که می روید اگر دیدید پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) با زن و بچه اش آمده مباهله نکنید، ولی اگر دیدید با اصحابش آمده مباهله کنید،چیزی نیست.
فردا که آمدند دیدند پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) دست حضرت علی(علیه السلام) را گرفته و امام حسن(علیه السلام) و امام حسین(علیه السلام) جلو پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و حضرت فاطمه زهراء (علیها السلام) پشت سر پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) حرکت می کنند، و از آن طرف هم نصارای نجران با اُسقفشان می آیند،اُسقف پرسید اینها کیانند؟ گفتند این پسر عمو و داماد پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و محبوب ترین افراد است نزد پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم)، و این دو فرزندان دختر پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) اند و آن زن هم دخترش حضرت فاطمه زهراء (علیها السلام) است که عزیزترین مردم است برای پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و نزدیکترین آنها به قلب پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) است.
پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) جلو آمد و روی کُندۀ زانو نشست ، اسقف گفت بخدا قسم همچنانیکه انبیاء برای مباهله می نشستند،نشست.به او گفتند برو جلو برای مباهله.گفت:من صورتهائی را می بینم که اگر از خدا بخواهند کوهی را از جا بکند دعایشان را مستجاب می کند، مبادا مباهله کنید که هلاک می شوید و در روی زمین نصرانی باقی نمی ماند تا روز قیامت؛ و گفت یااباالقاسم ما مباهله نمی کنیم و لیکن مصالحه می کنیم، پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) با آنها مصالحه کرد به دو هزار حوله، که هر حوله ای چهل درهم ارزش داشت و به اینکه اگر در یَمن نیاز به اسلحه شد سی عدد زره و نیزه و اسب ، عاریه بدهند و پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) ضامن آنها شد و قرارداد نوشتند.
پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:قسم به خدائی که جانم در قبضه قدرت اوست اگر تن به مباهله می دادند همه آنها مسخ می شدند و همه بیابان آتش می گرفت و به یک سال نمی خورد که همه هلاک می شدند. (۳)
(۱) سورۀ مبارکه آل عمران،آیه ۶۱.
(۲) بحارالأنوار، ج۳۵، ص۲۵۷.
(۳) مجمع البیان.و فضائل الخمسه،ج۱،ص۲۴۵.
«برائت در خطبه غدير»
فرمايشات پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله وسلم) در خطبه غدير، سراسر پيام «ولايـت» و «بـرائـت» است. در قسمت هايي از آن چنين آمده است:
کسي که مخالفت اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) کند، ملعون است و هر کس از او پيروري کند مورد رحمت خداست.
** عـلـي(ع) مـولا ...... عـلـي(ع) سـرور **
* لـعـنـت بـر دشـمـن حـيـدر *
اي مردم! اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) ازجانب خدا امام است، و خدا توبه کسي که منکر ولايت او شود نپذيرفته؛ هيچگاه او را نخواهد آمرزيد. اين اراده حتمي خداوند است با مخالفين اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) و عذابي سخت و هميشگي خواهند داشت. پس بر حذر باشيد از اين که مخالفت کنيد و به آتشي دچار شويد که قرآن درباره آن فرموده:
«وَقُودُهَا النَّاسُ وَالحِجارَةُ أُعِدَّت لِلکَافِرينَ»
کسيکه در اين مطلب شک کند، کافر است و هر کس در قسمتي از اين گفتار
شک داشته باشد، به تحقيق در تمام آن شک کرده
و جايش در آتش است....
مردم! اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) را برتري دهيد، که پس از من از همه- از زن و مرد- برتر است، و به واسطه ما خدا روزي نازل کرده و خلق باقي و زنده مي باشند.
کسي که با مطالب گفته شده موافقت نکند و آن را رد نمايد، ملعون ملعون و مغضوب مغضوب است. بدانيد جبرئيل از جانب خدا چنين پيغام آورده و مي گويد: کسي که با اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) دشمني کند با من(خدا) دشمني کرده است، و هر کس ولايت او را نپذيرد لعنت و غضب من بر او باد!
پس هر کس ببيند براي فرداي قيامت چه پيش فرستاده است. بترسد از مخالفت او، و از اين که قدم کسي پس از ثابت بودن بلغزد. به درستي که خدا به آنچه مي کنيد آگاه است.
پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله وسلم) فرمودند به دستور خدا مي گويم: بارالها! دوست بدار هر کس ولايت اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) را دارد، و دشمن بدار هر که او را دشمن دارد، و لعنت کن آن که منکر او شود، و غضب نما بر کسي که حق او را انکار نمايد.
** مـا نـوکـر خـانـدان حـیــدر(ع) هـستیم **
** صد شکرکه در امان حیدر(ع) هستیم **
** بــر لــوح دل مـا ز ازل بــنــوشـتـنــد **
** مـا دشـمن دشـمـنان حـیدر(ع) هستیم **
مردم! خدا دين شما را فقط به امامت اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) کامل کرده است. پس آنهايي که به آنحضرت و امامان از فرزندانم که از صلب او هستند تا قيامت، اقتدا نکند، اعمالشان ضايع شده و براي هميشه در آتش جهنم جاويدان خواهند بود و هيچگاه عذاب آنان تخفيف داده نخواهد شد و به آنها نظري افکنده نشود.
مردم! پس از من اماماني خواهند بود که شما را به سوي آتش دعوت کنند و در قيامت ياري نشوند.
مردم! من و خدا از آنها بيزاريم.
مردم! آنها و ياران و پيروان و تابعين آنها همه در پست ترين درکات جهنم جاي دارند و بد جايگاهي است براي متکبران!
بدانيد آنها اصحاب صحيفه هستند. بايستي هر کسي به صحيفه خود نگاه کند. - حضرت فرمودند: جز گروهي اندک، بقيه مردم نفهميدند قضيه صحيفه ملعونه چه بود!-
مردم! پس از من امامت را تبديل به پادشاهي کرده از اهلش(اميرالمؤمنين حضرت علي-عليه السلام) غصب کنند(عمر-لعنة الله عليه و ابابکرلعنة الله عليه و عثمان- لعنة الله عليه و ...)، لعنت خدا بر غاصبين و مغتصبين.
منبع: بحارالانوار، ج 30، ص 655.
«بِـسـمِ الـلـَّهِ الـرَّحـمَـنِ الـرَّحـیـمِ»
ألحَمدُلِلَّهِ الَّذي جَعَلَ کَمالَ دیِنِهِ وَ تَمامَ نِعمَتِهِ بِوِلایَةِ أمیرِالمُؤمِنینَ وَالأئِمَّةِ المَعصُومینَ وَ صَلَّي اللَّهُ عَلَی سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ نَبِیّهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ تَسلیماً وَ لَعنَةُ اللَّهِ عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ.
هیجدهم ذي الحجة الحرام، عید غدیر خم و عیدالله الأکبر، عید آل محمّد(علیهم السلام) و عظیم ترین اعیاد را به محضر مقدّس و منوّر قلب عالم امکان، حضرت بقیة الله الأعظم حجة بن الحسن العسکری(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و تمامی شیعیان و محبین حضرت امیرالمؤمنین علي (علیه السلام) تبریک و تهنیت عرض می نمائیم.
***********************
غدیر؛سرچشمه زلال هدایت به سوی سعادت ابدی و صراط مستقیم توحید و خداشناسی است.
غدیر؛این نام زیبا و دلنشین ؛ این نام مقدّس ، عنوان عقیده و اساس دین ما است.
غدیر؛عــصـاره و نـتـیـجـه هــمه ادیـان الـهـی و مـقـصـد انـبـیـاء است.
غدیر؛راه و روش دین و تعیین خـط مـشـی مـسـلـمـین است.
غدیر؛خلاصه مکتب وحی وثمرۀ نبوّت ورسالت ست.
غدیر؛ جـدا کنندۀ مـؤمـن و مـنافـق است.
پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمودند: روز غدیر برترین عیدهای امّت من است.
(۱)
روزعیدغدیر؛ روز با عظمتی است که با ندای:
«ألیَومَ أکمَلتُ لَکُم دِینَکُم»
این روز را جشن می گیریم و این ندای ملکوتی جبرائیل را به گوش همه مسلمین می رسانیم که: امروز دین به ولایت امیرالمؤمنین علي (علیه السلام) کامل گردید.«وَ أتمَمتُ عَلَیکُم نِعمَتي» (۳)
و نعمت بی منتها خداوند با وصایت و خلافت پسر عمّ رسول اللّه(صلی الله علیه و آله وسلم) یعنی حضرت علي بن ابي طالب امیرالمؤمنین(علیه السلام) تمام شد.و به راستی چه کوردلانی که دعوت پیامبر گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله وسلم) را به مقام ولایت و وصایت نپذیرفتند و ندای روح افزای «مَن کُنتُ مَولاَهُ فَهَذَا عَليٍّ مَولاَه»(۴) را نشنییدند؛ آن ندائی که در جسم و جان دوستانش هر لحظه حیاتی تازه می بخشد و روح ایمان را در کالبد جانشان پیوسته می دمد.
***********************
رسول خدا
«یَآ أیُّهَا
الرَّسُولُ بَلِّغ مَآ
اُنزِلَ إلَیکَ مِن رَبِّکَ وَ
إن لَم تَفعَل فَمَا بَلَّغتَ رِسَالَتَهُ
وَاللَّهُ یَعـصِـمُکَ مِنَ النَّـاسِ» (۵)
ای پیامبر! ابلاغ آنچه را که از طرف
پروردگارت بر تو نازل شده و اگر
انجام ندهی رسالت او را
نرسانده ای و خداوند
تورا از مردم حفظ
می نماید.
امیرالمؤمنین(علیه السلام) را به خلافت و وصایت بعد از خود معرّفی می نماید که این خطبه نشانگر صراط مستقیم به مسلمانان است. و در قسمتی از این خطبه در حالی که مولا امیرالمؤمنین(علیه السلام) بالای دست مبارکشان بود فرمودند
:
«أللَّهُمَّ والِ مَن والاَهُ وَ عَادِ مَن
عَاداهُ وَالعَن مَن انکَرَهُ
وَاغضِب عَلَی
مَن حَجَدَ
حَقَّهُ»
خدایا!
دوست بدار
دوستدار علی(علیه
السلام) را و دشمن بدار دشمن
او را و لعنت نما هر کس او را انکار کند
و غضب نما بر هر کس که حق او را انکار نماید.
***********************
به خدا قسم ؛ سورۀ والعَصر دربارۀ علی(علیه السلام) نازل شده است.
بِسمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحیمِ
وَالعَصرِ إنَّ الإنسَانَ لَفي خُسرٍ
قسم به عصر، که انسان در زیان است.
(مگر علی "علیه السلام" که ایمان آورد و به حق و صبر راضی شد.)
مَثَل مؤمنین در پذیرش ولایت امیرالمؤمنین(علیه السلام) در روز غدیر خم ؛ مَثَل ملائکه است در سجودشان بر آدم، و مَثَل کسی که خودداری از قبول ولایت امیرالمؤمنین(علیه السلام) در روز غدیر نمود، مَثَل ابلیس است.
و در این روز این آیه شریفه نازل گردید
«
ألیَوم أکمَلتُ لَکُم دینَکُم وَ أتمَمتُ عَلَیکُم نِعمَتي»امروز به انجام رسانیدم برای شما دین شما را و تمام کردم بر شما نعمتم را.
«ألحَمدُلِلَّهِ الَّذي جَعَلنَا مِنَ المُتَمَسِّکینَ بِوِلاَیَةِ أمیرِالمُؤمِنینَ (عَلَیهِ السَّلاَم
ستایش خدای را که ما را از متمسکین به ولایت امیرالمؤمنین(علیه السلام) قرار داد.
(۱) علاّمه امینی ، الغدیر ، ج ۱ ، ص ۲۸۳.
(۲) و (۳) سورۀ مبارکه المائده ، آیه ۳.
(۴) از خطبه غدیر حضرت رسول اکرم"صلی الله علیه و آله و سلم"
(۵) سورۀ مبارکه المائده ، آیه ۶۷.
«ألسَّلاَمُ عَلَیکَ یَا عَلي بنِ مُحَمَّدِ أیُّهَا الهَادِي (عليهما السلام)»
ولادت باسعادت و پر برکت دهمین پیشوای شیعیان ، آقا علي بن محّمد ، امام هادی(علیه السلام) را به پیشگاه مقدّس و منوّر صاحب العصر و الزّمان ، حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و تمامی شیعیان و دوستداران آنحضرت تبریک و تهنیت عرض می نمائیم.
***********************
قَالَ عَليِّ بن محمّد (عَلَیهِمَا السَّلام) : إنَّ للّه بَقَاعاً یُحِبُّ أن یَدعَا فِیهَا فَستَجیبُ لِمَن دُعَاهُ ، وَ الحَیرُ الحُسَینُ (عَلَیهِمَا السَّلام) مِنهَا.
امام هادی (علیه السلام) فرمودند: خدا را بقعه ها است که دوست دارد در آنها بدرگاه او دعا شود و او به اجابت رساند، و حائر امام حسین (علیه السلام) یکی از آنها است. (۱)
(۱) تُحف العقول ، ص ۵۱۰ ، ح ۳ .
***********************
قَالَ عَليِّ بن محمّد (عَلَیهِمَا السَّلام) : إنَّ للّه جَعَلَ الدُّنیَا دارَ بَلوي و الآخِرَةَ دارَ عُقبَي ، وَ جَعَلَ بَلوي الدُّنیَا لِثَوابِ الآخِرَةِ سَبَباً ، وَ ثَوابُ الآخِرَة مِن بَلوي الدُّنیَا عَوضاً.
امام هادی (علیه السلام) فرمودند: خدا دنیا را خانه آزمایش ساخته و آخرت را خانه پایش ، و بلای دنیا را وسیله ثواب آخرت نموده و ثواب آخرت را عوض بلای دنیا قرار داده است. (۲)
(۲) تُحف العقول ، ص ۵۱۲ ، ح ۱۱ .
***********************
قَالَ عَليِّ بن محمّد (عَلَیهِمَا السَّلام) :إنَّ الظَّالِم الحَالِم یکادُ أن یَعفي عَلي ظُلمِهِ بِحِلمِه وَ إنَّ المُحقَّ السَِفیه یکادُ أن یَطفيء نُور حَقِّه بِسفهِه.
امام هادی (علیه السلام) فرمودند: راستی ستمکار بردبار بسا که بوسیله حلم خود از ستمش گذشت شود،و حقدار نابخرد بسا که بسفاهت خود نور حق خویشرا خاموش کند. (۳)
(۳) تُحف العقول ، ص ۵۱۲ ، ح ۱۲ .
« عـیـد سـعـیـد قــربـان مـبـارک »
عـیـد سـعـیـد قـربـان را به مـحـضـر مـقـدّس و مـنـوّر آقـا حـجـة بـن الـحـسن الـعسکـری ، حـضـرت مـهـدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و تـمـامـی شـیـعـیـان تـبـریـک و تـهـنـیـت عـرض مـی نـمـائـیـم.
روایت شده است از فضل بن شاذان که گفت شنیدم حضرت امام رضا (علیه السلام) میفرمود:چون خدا امر فرمود حضرت ابراهیم (علیه السلام) را که ذبح نماید به جای اسماعیل گوسفندی را که بر او نازل ساخت.آرزو کرد آن حضرت که کاش فرزند خود ، اسماعیل را بدست خود قربانی میکرد و مأمور نمی شد بجای او گوسفند بکشد، تا به دلش برمیگردید آنچه برمیگردد به دل پدری که عزیزترین فرزندانش را به دست خود بکشد.پس مستحق شد به این ذبح کردن درجات اهل ثواب را بر مصیبتها .
خدا وحی فرمود بسوی او که ای ابراهیم! کیست محبوبترین خلق من بسوی تو؟ 
عرض کرد پروردگارا! خلق نکرده ای خلقی را که محبوب تر باشد به سوی من از حبیب تو حضرت محمّد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) .
پس خدا وحی کرد بسوی او که او محبوبتر است بسوی تو یا جان تو؟
عرض کرد بلکه او محبوبتر است بسوی من از جان من.
فرمود:فرزندان او بسوی تو محبوبترند یا فرزندان تو؟
گفت: بلکه فرزندان او.
حقتعالی فرمود:پس مذبوح گردیدن و کشته شدن فرزندان او بر دست دشمنانش دل تو را بیشتر بدرد می آورد یا ذبح فرزند تو بدست تو در اطاعت من؟
عرض کرد خداوندا بلکه ذبح فرزند او بدست دشمنانش دل مرا بیشتر به درد می آورد.
پس وحی فرمود که ای ابراهیم! بدرستی که طائفه ای که دعوی کنند از امت حضرت محمّد مصطفی(صلی الله علیه و آله و سلم) اند.امام حسین(علیه السلام) فرزند او را بعد از او به ظلم و عدوان خواهند کشت چنانچه گوسفند را میکشند و به سبب این مستوجب غضب من خواهند شد.
پس از استماع این قضیه جانسوز به جزع آمد ابراهیم(علیه السلام) و دلش به درد آمد و گریان شد .پس حقتعالی به او وحی فرمود ای ابراهیم ! فدای کردم جزع تو را بر پسرت اسماعیل . اگر او را به دست خود ذبح میکردی به جزعی که کردی بر حسین(علیه السلام) و شهید شدن او و واجب کردم برای تو بلندترین درجات اهل ثواب را بر مصیبت های ایشان. و این است معنی قول خدا که فدا دادیم او را به ذبح بزرگ. (وَ فَـدَینَاهُ بِذِبحٍ عَظیِم) . و در احادیث معتبر گذشت که گوسفند ابراهیم(علیه السلام) از آن چیزهاست که خدا خلق کرده است بی آنکه از رحم مادر بیرون آید. (۱)
(۱) حیوة القلوب علامه مجلسی ، ج ۱ ، ص ۱۴۷ .
